مدیریت یکپارچه شهری؛ ضرورت عبور از تصمیمهای جزیرهای و دوباره کاری ها
علیرضا رحیمی در گفتگو با پایگاه خبری مدیریت شهری کرج با بیان اینکه مدیریت شهر امروز دیگر محدود به ارائه خدمات روزمره شهری نیست؛ گفت: مسائل شهری به یکدیگر پیوستهاند و تصمیمگیری درباره هر یک از آنها میتواند بر بخشهای مختلف زندگی شهروندان اثر بگذارد. ازاینرو، نمیتوان مسائل شهر را با نگاه دستگاهی و جدا از یکدیگر مدیریت کرد.
وی افزود: در شهری مانند کرج، موضوعاتی همچون حملونقل و ترافیک، توسعه شبکه معابر، حملونقل عمومی، آلودگی هوا، مدیریت پسماند، ساختوساز و توسعه شهری،اموزش و پرورش، اب های سطحی و مدیریت فاضلاب،نظم ترافیکی موضوعاتی فرابخش هستند و حل آنها نیازمند حضور و همکاری مجموعهای از دستگاههاست.
رحیمی محمودآبادی با بیان اینکه شهروند، دستگاههای مختلف را از یکدیگر تفکیک نمیکند و نتیجه عملکرد مجموعه مدیریت شهری و دستگاههای خدماترسان را به عنوان خروجی اداره شهر میبیند، اظهار کرد: وقتی مسئولیتها میان دستگاههای مختلف تقسیم شده اما سازوکار هماهنگ و واحدی برای تصمیمگیری وجود نداشته باشد، بخشی از ظرفیتها و بودجه و انرژی صرف هماهنگیهای بیندستگاهی میشود و روند حل مسائل نیز طولانی خواهد شد.
رئیس کمیسیون عمران و حملونقل شورای اسلامی شهر کرج افزود: مدیریت یکپارچه شهری به معنای حذف یا تضعیف دستگاههای مختلف نیست؛ بلکه به معنای تعیین دقیق مسئولیتها، تفویض اختیار متناسب با مسئولیت و ایجاد یک سازوکار مشخص برای هماهنگی و پاسخگویی است.
شورای عالی استانها برابر برنامه هفتم توسعه کشور تکلیف دارد تا بصورت مقطعی و نمونه، این نوع اداره شهر را در یکی از کلانشهرها عملیاتی نماید.
رحیمی نائب رئیس کمیسیون تلفیق تأکید کرد: اگر از مدیریت شهری انتظار داریم درباره زیست پذیری و کیفیت زندگی شهروندان پاسخگو باشد، باید اختیارات و ابزارهای متناسب با این مسئولیتها نیز در اختیار آن قرار گیرد. در مقابل، هر دستگاهی که در اداره شهر نقش دارد باید سهم و مسئولیت خود را در یک چارچوب هماهنگ بپذیرد.
رحیمی محمودآبادی خاطرنشان کرد: تجربه شهرهای بزرگ نشان میدهد که توسعه پایدار بدون هماهنگی میان نهادهای تصمیمگیر و مجری امکانپذیر نیست و کرج نیز برای حل مسائل انباشته و حرکت به سمت توسعه متوازن، نیازمند عبور از نگاههای جزیرهای است.
وی در پایان گفت: مدیریت یکپارچه شهری زمانی معنا پیدا میکند که شهر یک مسئله واحد دیده شود، نه مجموعهای از مسائل جدا از هم؛ و تصمیمات دستگاههای مختلف نیز در نهایت در خدمت یک هدف مشترک یعنی ارتقای کیفیت زندگی شهروندان قرار گیرد.
